Her ne olursa olsun, yıllardır göz ardı ettiğimiz ruhumuzun derinliklerine gömdüğümüz acılar birikmeye başladıkça kendini tekrar göstermek bizi içten içe çürütmek için can atıyor. Tek başına bunları sırtlanmak tahmin edemeyeceğin kadar zor.

   Eğer bu satırları okumaya devam ediyorsan şunu bilmeni istiyorum duymana ihtiyacım var...

Yaşadıklarımızdı bizi olgunlaştıran, büyümemizi sağlayan. Bazı zamanlar öyle şeyler yaşarız ki küçücük bedenimize ağır gelir taşıyamayız. Bizi kimsenin anlamadığını ve bu koca hayatta yapayalnız olduğumuzu düşünürüz. Kendi karanlığımızın içinde kaybolmayı isteriz. Gece yatağa yattığımızda uyumak yerine hıçkıra hıçkıra ağlarız. Aldığımız nefesin son nefesimiz olmasını umut ederiz ya da tüm bu yaşananlardan sonra beyaz atlı bir prensin bizim karanlığımıza ışık olmasını. 

    Şunu söyleyeyim o beyaz atlı prens ya da beklediğimiz her kim ise o kişi hemen gelmiyor...

  

          Bu hayattaki tüm zorluklara karşı tek başımıza mücadele etmemiz gerekiyor...

       Bunu ya zor yollarla öğreniriz, ya da aldığımız ilk darbe de alışmaya başlarız karanlığa...

            Bizi kimse anlayamaz deriz...

                Beni duyuyor musun ?

Oysa bizim yaşadıklarımızı yaşayan birini bulacak veyahut beklediğimiz kişi gelecek kadar şanslıysak o karanlıktan çabucak sıyrıla biliyoruz. Çünkü içimizde hala umut kırıntıları var. Ne kadar karanlığa batmış da olsak. Onun bizi anlayabileceğini ona güvenebileceğimizi biliyoruz. Hayat onu da yıpratmış o da yaralıdır. Birbirimizin yarasına merhem oluruz çoğu zaman.

       Ben... Biz... O kişi olmak istiyoruz. Hayatınızda bir beyaz atlı prens yada prenses olmayabiliriz. Sizin yaşanmışlıklarınızdan belki biraz fazlamız belkide biraz eksiğimiz olsa da biz bu hayatta güçlü kalmayı öğrenenlerdeniz. Ne sizi bize bağımlı yapmak istiyoruz ne de hayatınıza girip yaşayacaklarınıza karışmak.

Aslında istediğimiz tek şey size bu hayatta güçlü kalmayı öğretmek ve yaşadıklarınızın sadece başlangıç olduğunu hayattaki kötülükleri görmenin daha başında olduğunuzu söylemek. Hayat zorlu bir savaş. Peki neden yapıyorsunuz ? diye sormanız gayet doğal. Ama bu sorunun cevabı çok basit. 

 Hayat sizi bir yerlere sürüklemeye başladığında yaşadığınız acılar bünyenize ağır geldiğinde değişmeye başlarsınız. Aynaya her baktığınızda gördüğünüz yüz size yabancı gelmeye başlar ve önemsiz olduğunuzu düşünürsünüz. Önemli olsaydınız onca şeyi yaşamazdınız değil mi ? Kendini kar küresine hapsetmiş ve o camı kırıp düştüğünde cam kırıklarının içinde boğulan biri olarak söylüyorum. Yalnız başına bir şeyleri başarmak oldukça zor. Sana yardım etmek istiyorum. Çünkü dışarıda bir yerlerde benim gibi belki benden daha fazla acı çeken birine yardım edememek beni öldürüyor. Bunun ne kadar zor olduğunu biliyorum.

Yaşadım... 

   " Aklımın eriştiği kaçıncı yaşımdaydım hatırlamıyorum. 7- 8 ? Oldukça sisli ve karanlık bir anı zihnimde canlanan. Bir arabanın içinde uçurumun kenarındaydık. Babam her zamanki gibi alkollüydü. Bize onu sevmediğimizi ve hepimizin onunla birlikte öleceğini söyledi. O zamanlar ölümden korkmayacak kadar küçük, babamı kaybedemeyecek kadar cesurdum. Ona sürekli ' Seni seviyorum baba ne olur ölme! ' diyordum. Eğer şimdi yaşansaydı bunlar kıçımın üstünde oturur ve bizi öldürmesine izin verirdim. O gün şunu öğrenmiştim. İnsan hangi yaşta olursa olsun sevgiye ve sevilmeye açtır. O gün babam bizim sevgimizi kazandığını sandı. Oysa ruhumda acı çizelgesine en büyük ve en derin çeltiği kendisinin attığından habersiz." 

İçimizden birinin hayattan aldığı ilk darbe buydu. Son değildi elbet. Güveninizi kazanıp, yaşadığımız tecrübelerden yola çıkarak size yardım etmek istiyoruz.Biliyoruz verilmeden hiçbir şeyin alınmayacağını. Bu yüzden her yazıda bizden küçük bir şeyler bulacaksınız. Az önceki yazı gibi.  Güvenini kaybetmiş insanlar kanadı kırık kuşlara benzer. Acı çekerler ve hırçın olurlar. Hiçbir yardımı kabul etmezler. Ama biz her ne olursa olsun güveninizi kazanmak için kararlıyız. 

 Çünkü siz bizim için çok önemlisiniz...